Merhamet Kapısı Şiiri - Fatma Soylu

Aklımın kıyısına vuran o sert dalga,
‎Sadece üç kelimeydi
‎"Bitti buraya kadar."
‎Oysa ben, binlerce kelime biriktirmiştim sana
‎Hepsini bir 'peki'nin içine sığdırıp
‎Kendi sessizliğimde boğuldum o gün.
‎Önce sesin çekildi kulaklarımdan
‎Sonra gülüşünün rengi soldu.
‎Gökyüzünü griye boyadın tek bir hamleyle
‎Maviyi yasakladın, yeşili kuruttun...
‎En çok da ellerimin üşümesine sustun
‎Hani o kış günü, ısınmak için saklandığım avuçlarını
‎Bir uçurum gibi önüme serip gittin.
‎Bir veda borcun vardı, onu da ödemedin
‎İntihara meyilli bir hüzünle bıraktın beni
‎Hata bendeydi belki..
‎Çölün ortasında gül bahçesi düşlemek...
‎Sağır birine dünyanın en güzel şarkısını söylemek gibiydi seni sevmek.
‎Ben senin kıyında fırtınalarla boğuşurken
‎Sen başka limanların güneşine gülümsedin.
‎Susmak mı dedin? Sustum.
‎Kaybolmak mı dedin? Yok oldum.
‎Gözyaşlarımı dizelerime katık edip
‎Seni şiirlerime döktüm.
‎Kâh özlemden delirdim
‎Kâh öfkeden köpürdüm
‎Ama her defasında o kırık köprüden yine sana yürüdüm.
‎Artık yorulmak hafif kalır
‎ben bittim.
‎Cebimde sakladığım o son umudu da
‎Senin hiç uğramadığın o merhamet kapısına bırakıp gittim.....
‎
‎
‎