Meral Meri Şiirleri - Şair Meral Meri

Şiir kitabı gibiyim; yaprak yaprak çevrilmek ümidiyle okunmak istiyorum.
Okundukça yakınlaşmak,yakınlaştıkça ağlaşmak.
Ve sarılmak doyasıya umutsuzluğumuzu-unutmak için.

Bir gün önem verdiğin şeyleri unutup önemsemeyeceksin;
Çünkü yerine önem verdiğin başka şeyler gelecek.
Bunlar birkaç kez değişebilir -belki hatırlamayacağından çok daha fazla.
Sonra,sonra işte benim gibi,hepsini hatırlayıp canın acıyacak.
Daha sonra,değersiz gelecek,canın bir kez daha acıyacak.
Ve ondan sonra -bir sonra,bir değer,bir önemseme aramayacağını fark ederceksin.

Şimdi sen olacaktın yanında...
O zaman ne otlara ne böceklere
Ne de insanlara muhtaç olacaktın...
Hepsi hepsi bir kitaba toplanacaktı
Ve sen baki kalacaktın o zaman.
İşte kaybettiğin ise tam da bu zaman.

Bütün emelin-gayen bir kalp içinde yaşamak olacak.
Ve inandıkların olacak, o an yanında.
Yandaşların olacak,yaraların olacak,ve en son
Bir avuç toprağa düşen kan için tükenişin olacak-
Ya da doğuşun-dirilmen.vb.
Sen böyle giderken,kalanlara ne olacak?

Anladım,insanlar sevgilerine süte su katar gibi,seviyorlardı birbirlerini;
Ölesiye berrak,ölesiye saf,ölesiye katıksız.
Anladım; sizikiler daha güzeldi,daha sevgili,daha sevimli.
Anladım,benim gibi yalpalayan imgeleriniz yoktu;
Gürbüz bir çocuğun gür sesleriydiniz hepiniz.
Anladım,kanatlarınız güçlü silahlardan ibaretti.

Uzun bir yolculuktan sonraydı
Seni tanıma sevgilisiyle tanışmak.
Vagonların altında kır çiçekleri,
Üstünde de kiremit rengi kelebekler vardı.
Biliyorum, her zaman çarpan- anlatıcı bir kalbin de vardı...

Harflerin arasında kaybolmuşum
Onlar bana, ben de onlara bakıyorum
Ve hiçbiri yerini değiştirmiyor
Öyle sessiz,öyle çarpık
Öyle yitikler ki
Şimdi onlar ne masumdurlar ne de suçlu

Biri var ben de,
Sen bilmiyorsun! ..
Saklı bir kent,bir sır içimde,
Arada nefes alsın diye,sessizce sana yolluyorum,dönüyor geiye,

Dokunuyor göğsüne,kalbine girmeden...dönüyor geriye,

Sevgili yağmur yine huzurun içinden mi geliyorsunuz?
Rüzgarların o dehşetli seslerini yırtıp da aştığınıza göre;
Sanırım dünyanın tüm ağlayışlarını bir hamlede toplamış olmalısınız,
öyle değil mi,sevgili yağmur?
Peki,bu gözyaşlarını kimlerin hakkına girmeden dağıtacaksınız,adaletinizle?
Yoksa kızıyor musunuz bana?

Birazcık dargınım ona,
Belki biraz biraz da yönüm yolum değişmiştir.
Halbuki ben sevgiyi insan olmak biliyordum;
Şefkatli bir sabaha sunulan sıcacık ekmek misali.
Yoksa yanılıyor muydum?
Şimdi gözlerim boş olan boşlukları yoruyor,