Meral Meri Şiirleri - Şair Meral Meri

Ben en çok bu günbatımı saatlerinde benim,
Huzurluyum,yalnızım,uzaktayım,
Günahsızım,çocuğum ben.
Evet ben bir bu saatlerde yolum,
Yolunuzum,yolumsunuz.
Bir evim ben,bir anne, bir eş

Bekle çocuk aşkı
Aşk mı kanar yolda
Yoldaş kardeş sevgi
Benim yaşım insan

Yüzüm sözümdür al

Ay geceye uyandığında
Ben sana uyanırım sarhoşluğumla
"Ayyaş adamın tekisin" diyorlar bana
Güya caddelere düşen yağmurdan farksızmışım
Demek o'kadar sırılsıklammışım sana
Tanısalardı o eski beni

Anne! Anne!
Bana duyulmamış,uyku getirecek bir ninni söyle?
Karanlıklardan da korkmuyorum artık,
Çünkü ben oralara hiç sığamam ki...
Anne! Anne!
Bu yağmurlar niye gözlerimde?

Ben bir evlat yitiren anneyim
Anne diyemeyen dillerin annesiyim
Uykusuz kalan gözlerin annesi
Uzakların gelmeyeceğini bile bile bekleyen
Karanlığa gözyaşlarını biriktiren
Avazı çıktığı kadar sesiyle meydanları dolduran

Annemin yalnızlığı funda çiçekleri arasında kaybolduğundan beri...
Athos dağında beyaz tavşanlar azalmıştı.
Tıpkı çilekeş keşişler gibi.
Yanlış yönler ve yosunlar...
Ve o özsel değerler;
Hepsi de çömlekçinin elindeki kilden farksızdı.

Hiç kimse size geçmişi veremez,
Lakin eşyalar hariç.
Ve tabii anılarda.
Ama belleğiniz bazen silinebilir,
Elinizde olmaksızın silinir.
Tıpkı harflerin zaman zaman,sizi silmeye cüret etmesi gibi.

Apollon dedi ki: "Ya kaderime uzaksam?
Boğuşuyorsam onunla?
Talihim de kör bir bohemyalıysa?
Ve ben antik bir Mısır'sam Hindistan da?
Merkürüm deyip,yine sever misin beni?
Ve benim ülküsel de hiçbir yanım yok desem,

Adalet dediğin şey sadece yokuş; aşağıdan bakınca yukarıyı,yukarıdan bakınca aşağıyı görüyor insan.

Hani canın acır ya "hiç"olursun
Duraksarsın,sen olursun
Alabildiğine kendin olur
Başlarsın kendine gelmeye

Bir,iki,üç olursun