Menzile Varanlar Şiiri - Şevki Çiftçi

MENZİLE VARANLAR

Toprağın altında kimler yatıyor,
Menzile varanlar geri dönmedi.
Hangi hayal hangi rüya bitiyor.
Menzile varanlar geri dönmedi.

Sırtında dünyanın yükü kalmadı,
Gidenin ardından kimse gelmedi.
Nice sultan kondu tahtı olmadı,
Menzile varanlar geri dönmedi.

Kimi hasret ekti, kimi bin umut,
Şimdi başucunda bir parça bulut.
Gidenleri artık gönlüm sen unut,
Menzile varanlar geri dönmedi.

Gözler yolda kaldı, kulaklar seste,
Ruhlar özgür oldu, beden kafeste.
Kesildi nefesler hep son nefeste,
Menzile varanlar geri dönmedi.

Ne bir ses duyulur, ne bir haber var,
Geniş dünya oldu şimdi bir mezar.
Kapanmış defterler, silinmiş izler,
Menzile varanlar geri dönmedi.

Vuslat hayalleri kaldı yarıda,
Bilinmez ki kimler erdi murada,
Bıraktılar malı mülkü burada,
Menzile varanlar geri dönmedi.

Burda misafir, gelenler geçer,
Vakti dolan herkes buradan göçer.
Açılan kapıdan ebede uçar,
Menzile varanlar geri dönmedi.

Kapanmış defterler, susmuş diller var,
Toprakta gizlenen nice sırlar var.
Gidip de gelmeyen kaç nesiller var,
Menzile varanlar geri dönmedi.

Gündüzü bitirdik, geceye vardık,
Dünya denen hanı geriye sardık,
Huzur bulmak için toprağı kardık,
Menzile varanlar geri dönmedi.

Şevki der ki; dünya bir han, bir kapı,
Kime baki kalmış şu köhne yapı?
Toprakta mühürlü her bir tapu,
Menzile varanlar geri dönmedi.

Şevki Çiftçi
12062026
Gönen Balıkesir