Melahat Çetinkaya Şiirleri - Şair Melaha ...

Kadın var ki, portakal çiçeği gibi
Kokusuyla döndürür başınızı.

Kadın vardır saksıda güz fesleğeni
Dokunmadan yaymaz asla ıtrını...

Hayat ırmağının sığ sularında
Yüzerek yaşayan divane kalır
Emeği yok ise güzel yarında
Adından geriye virane kalır

Bin dereden su getirsen arınmaz

Gönül ışığımı kapattım.
Bundan sonra,
Beni bulmak isteyen,
Kendini yaksın..
dedi kadın...

Kara olan kömür değil
İnsanlığın yüzüdür.
Sobada yaktığımız
Madencinin ömrüdür.

Kaza deyip geçmeyin

KARA GÜNLER

Altı Şubat gecesi yer yerinden oynadı
Maraş, Antep, Adana, Hatay altında kaldı
Malatya, Adıyaman, tam on ile uzandı
Çürük binalar göçüp binlerce canı aldı

Hangi suda yıkasam hüzünlerimi,
Hangi dağın doruğunda kurutsam.
Ve hangi rüzgara desem derdimi,
Vurur düşlerimi bumerang gibi...

Dallarımda çığlık çığlığa kuşlar,

HOŞ GELDİN

Issız çöle düşen yağmur misali
Vahaya döndürdün gönül hanemi

Uyardın içimde uyuyan devi

Düşlerin beşiğinde,sabırla sallaya sallaya
büyüttük aşkı.
Umut tükenmez sermayemizdi.
İnce elekten geçirirken her şeyi,
Bir hiç uğruna harcadık gitti.

HÜZÜNLÜ ŞİİRLER

Sarılıp düşlerine imbatsız gecelerin
Hüzünlü şiirlerden geçiyorken gözlerin
Görür her dizesinde,ecelsiz ölüşünü
Seken söz kurşunuyla vurulan hayallerin.

Hayal ülkesinde umut satarak
Ömür hücresinde volta atarak
Hüzün kadehine neşe katarak
İçiyoruz yudum yudum hayatı

Aşkı hasret ile tavaf ederek