Mehmet Zafer Şiirleri - Şair Mehmet Zafer

Döşüme zulaladığım fırtınaların
Ceset kustuğu bu şehirde,
Sana yitirdiğim sevdamı ararken,
Gırtlağıma sardığın acıların şah damarında
Soluksuz kalıyorum.
Engininde kaybolduğum gözlerini,

Bu şehir bana dar geliyor be Usta!
Hiç bir köşesine sığamıyorum.
Yüreğim darlanıyor,
Nefes alamıyorum be Usta!
Şehrin her köşesinde O’nun hayali yansıyor gözlerime.
Bütün kaldırım taşlarında izleri mevcut.

Sorun sende değil,
benim felekle savaşım bitmiyor.
Kaç cendereden geçtim,
kaç virajda Azrail’le çarpıştım,
kaç dil yarsı var sırtımda..! ? ?

Yaprak kopar dalından
Su çekilir yataktan
Göz kurur ağlamaktan
Ben ayrılamam senden.

Toprak yağmursuz kalır

Gidişinin üzerinden kaç mevsim geçtiği
umurumda değil
Her mevsim ayrı hazla yaşıyorum seni
Kışın bir başka,yazın bir başka
Baharların tadına doyulmuyor
Yağmur sonrası yüreğime düşen

Ana baba hakkı ödenmez,hep böyle bildim
Analar ah etmezmiş evlatlarına,etse de sütü önüne geçermiş
Ama babaların ahı anında tutarmış,ahını almadım baba
Almamak için her acıyı bal eyledim ekmeğime
İyisiyle,kötüsüyle,bu dünyaya gelişime olanak sağladın
Emeğin ödenmez sen helal etmezsen,

Cama yasladığım yüzümün öksüz yanı
Kaç pencere tırmaladı
Uykusuzluktan acıyan gözlerim
Kaç seher karşıladı
Sen uyurken kaç serçe öldü bu gece bilmiyorsun
Kaç ölüm çiçek açtı toprak altında

Bulutlar resmini çizmiş gökyüzüne
Avuçlarıma döküyor beyaz hüznünü
Pusulamın sarkacı yokluğundan ayrılmıyor
Bakışlarım çıkmaz yollarda
Umutlarım yaralı
Öpücükler kondurarak alnına

Keşke sadakatine hayran aleminde seyre dalıp
Deniz gözlerinde enginleri seyretmeseydim
Keşke o saflığınla tertemiz,masum kalabilseydin
Bir gittin ki benden denizlere,enginlere küstüm
Apayrıydın benim için öyle kalabilseydin keşke
Özdeşleştirmedim seni kimseyle,hep ayrı tuttum

Susturdum kalbimin bütün arzularını,
Kalmadı artık eski duygularım.
O’nda bıraktım bütün yarınlarımı,
Çırılçıplak ortada kaldı umutlarım.
Gülmüyor yüzüm,
Tebessüme küstüm.! !