Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

Bu böyle, her aşkın akıbetinde,
Her ne kadar sevsen ahu-zar kalır.
Gerçekten sevmişse memleketinde,
Yârini yitiren yiğit zor kalır.

Yollanır gurbetin karanlığına,

Kötülerle dolu şu dünyamızda,
Kötüye rağbetin lafı olur mu?
Bunca kötü varken etrafımızda,
Toplumda iyinin safı olur mu?

İyilerle olsak azınlıktayız;

Hayatı gününde yaşayacaksın,
Gidenin geriye döneni olmaz.
Her limana er geç uğrayacaksın,
Rotadan çıkmanın güveni olmaz.

Küçücük bir bebek iken büyüdün,

Yazdığın o son mektubu alınca,
Yine hem okudum, hem de ağladım.
Yorgun gönlüm efkârına dalınca,
Yine hem aradım, hem de ağladım.

Su serpse de yüreğime selamın,

Böyle bir vefasızın adını hâlâ,
Anma çilekeş gönlüm, anma ne olur!
İnanmadığın halde sen bu masala,
Kanma çilekeş gönlüm, kanma ne olur!

Var mı artık yarının hiçbir güveni?

Ellere güvenip düşme yollara,
Bu dünya menfaat dünyası imiş.
Sende çıkarını karını ara,
Bu dünya menfaat dünyası imiş.

Eş, dost, akrabadan kes ümidini,

Senin ne kalbin, beynin, ne de insafın varmış,
Seneler seni, senden her geçen gün koparmış.
Merak etme saçlarım ne diye mi ağarmış?
Belki de seni sende yitirmiş oluşumdan;
Belki de şu dünyaya talihsiz doğuşumdan.

Kara yazı yazıldı mı?
Gel de sil, silebilirsen
Gönül bir kes kırkıldı mı?
Gel de gül, gülebilirsen.

Beni acılar yaratmış,

Ne Leyla ol, ne Mecnun et,
Çöle muhtaç etme.
Bozulmasın bu sükunet,
Dil’e muhtaç etme.

Sen beni süründürsen de,

Adını nakşetmezsem mısraların kalbine,
Sensiz şairliğimden utanırım inan ki.
Zaten şair değilim gitmesin garibine,
Ben verdiğin sancıyla sızlanırım inan ki.

Ölüm mukadderatsa her doğuşun sonunda,