Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

Biri musalla taşı, biri nikâh masası,
İkisinden de geri dönülmez, dönemezsin.
Birinin ilki yıkım, diğerinin sonrası,
Birisi mahvetse de ölünmez, ölemezsin.

Bilemezsin ne demek mevsimsiz dalda soluş;

Şiir defterimin her yaprağında,
Bitmeyen dertlerim sıra, sıradır.
Sürdüğüm demlerin her uğrağında,
Mevsim daima kış bora, boradır.

Hasretim içten bir sıcak sevgiye,

Her sabah o yola doğru koşarken,
Gönlüm Ummanlarla boğuşur tatlım.
İki beden bir tek kalpte yaşarken,
Ölsek de ruhumuz buluşur tatlım.

Sen camlarda kaldın, bense yollarda,

Benimde bir zamanlar gönlüm bahardı,
Soldurdu bak soldurdu o zalim eller.
Benimde gonca, gonca güllerim vardı,
Yoldurdu bak, yoldurdu o zalim eller.

İçimdeki şu ahu-zardan habersiz,

Bu öfke, bu kin yumağı,
Bir gün çürür Ozan Arif.
Korumuzla bu buz dağı,
Er geç erir Ozan Arif.

Katır, güvercin, ok, arı;

Vurma hey ozanım sazın teline,
İçinde milletin tutkusu yoksa.
Çalarsın, söylersin kendi haline,
Toplumun sevinci, kuşkusu yoksa.

Herkes istediği makamdan vursun,

Hasreti bir çığ gibi büyür içimde,
Özlediğime değse, değse arkadaş.
Her gün dedektif gibi başka biçimde,
İzlediğime değse, değse arkadaş.

Bir tatlı gülüşüne bin ümit verdim,

Dört mevsimin ayrı, ayrı rengini,
Özledim Türkiye’m özledim seni.
Bulamadım benzerini, dengini,
Özledim Türkiye’m özledim seni.

Akşamları esen serin yeline,

Millet’le dalga geçen bu şerefsiz adamlar,
Milletin çektiğini ne bilir, ne de anlar..
Onlar sırça köşk’lerin prensi, prenses’i;
Onların çatıları ne akar nede damlar!

Ümit yeşermiyor gönül bahçe’mde,
Divane gibiyim, deli gibiyim.
Can veriyor canım kendi pençe’mde,
Yaşamış olsam da ölü gibiyim.

Gayrı bilmiyorum hangimiz haklı,