Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

Kimi on dokuz, kimi elli’sinde,
Kimi nur yüzlü bir ihtiyârdır.
Bu toplumda her şeyin ötesinde,
Milyonlarca öpülesi el vardır.

İdareci, memur, işçi, sanatkâr;

Ne olurdu kıymetini bilseydin,
Kadir kıymet bilmeyene yâr oldun.
Ya da beni yeryüzünden silseydin,
Şimdi yüreğimde ahu-zar oldun.

Belki bu değildi ama maksadın,

Bir kaza sırasında,
İlk Yardım yapmalıyız.
Yaralıya anında,
İlk Yardım yapmalıyız.

Bilinirse yapılır,

Bir yol var mı daha başka,
Bilmemin bir imkanı yok.
Bir gönül’ü iki aşka,
Bölmemin bir imkanı yok.

sen bahtımın enkasızısın,

Garip her kapıdan geri kovulur,
Şu dünyada yeri yok gibi sanki.
Bir tas suya düşmüş olsa boğulur.
Tasın hacmi ondan çok gibi sanki.

Yardıma muhtaçken yardım gönderir,

Oğlum eğer annen beni sorarsa,
Babam hasretinden ölüyormuş de!
Beni böyle mesajlarla yorarsa,
Yola revan olup geliyormuş de!

Pek hayırlı değil gelen malumat,

Anıları birer sır et,
İstiyorsan ikrar etme.
Ne izan var, ne basiret,
Dediğini tekrar etme.

Oynanılan aynı oyun,

Bazen düşünürümde şu kalem ellerimde,
Rast gele sıralamış olsam şu mısraları..
Ya da yazdıktan sonra düşünsem üzerinde;
Kim bilir neler derdi şiirin ustaları.

İkiyüzlülüğün ikisini de,
Ne severim, ne seveni severim.
Riyakârı şu üç günlük fani de,
Ne severim, ne seveni severim.

Hele başka baş taşıyan bedeni,

Karşılıksız sevdim ben bir seni, bir Ülkemi,
Birinize yar dedim, biriniz yardan öte.
Gönlümün hududun da çiğnettirmem ilkemi,
Başka yol bırakmadım aşka mezardan öte.

En çokta seni sevdim bu Vatan toprağında,