Mehmet Yaş Şiirleri - Şair Mehmet Yaş

Ben öldüm eser yok eski halimden,
Tekrar doğdumsa da hayli geç kaldım.
Yıllar bir kuş gibi uçtu elimden,
Pişman oldumsa da hayli geç kaldım.

Hasretin içimde gizli bir sancı,

Yokluğumla başın göğe erdiyse,
Bir daha seni hiç arar mıyım ki?
Kalbin infazıma hüküm verdiyse,
Sana sebebini sorar mıyım ki?

Ben bunu hak ettim mi be alçağım?

İlhamınla sarılırken kaleme,
Sen varsın, hece’den önce gönlümde.
Duygularım belenirken elem’e,
Sen varsın, ince’den ince gönlümde.

Göz kırparken ışıkları şehir’in,

Eşin dostun bile olsa yanında,
Ne diye zoruma gidiyor dersin?
Hasretin haset’e döndü sonunda,
Gönül bir diyet mi ödüyor dersin?

Bir gün durulur bu çile deryası,

Senden bir şeyler varsa bu hasret bestesinde,
Kendimden de bir ömür verdiğimi unutma.
Bu şarkıyı duyarsan yılların ötesinde,
Bu aşkın anısına derdiğimi unutma.

Sen gönlümde hasretle bestelenen şarkısın,

Kökü altı asır öteye varan,
Çınar aynı çınar, dalları başka.
Hâlâ kurtuluşu için yalvaran,
Gövde aynı gövde, kolları başka.

Ne ılık yazı var, ne serin kışı,

Durdurmak mümkün değil akıp giden zamanı,
Dönmez o günler geri imkanı yok, imkanı..
İlk aşkın mutluluğu, sevinci, heyecanı,
Ürkek, ateşli mahcup dudaklarda kaldılar;
Hayal ettiğim günler, beni benden çaldılar.

Bekle canım, bekle sabırla bekle,
Sabrın mükâfatı verilir imiş.
Sevda bahçesinde sabır etmekle,
Mutluluk gülleri derilir imiş.

Unutma hayaldir dostu aşığın,

Suçum nedir şu handa
Bilemedim gidiyor.
Hep ağladım cihanda,
Gülemedim gidiyor.

Yaşamanın sırrına,

Bu halin beni değil, eli güldürür,
Gülemedim taş kalplim, gülemiyorum.
Boş bir gurur bu aşkı nasıl öldürür,
Bilemedim taş kalplim, bilemiyorum.

Mevla’m yardımcı olsun garip kuluna,