Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Kalem kırılır
Sehpa kurulur
İnsan kalbinden vurulur

Güneşin değdiği yerler
Karanlığın girdiği delikler

Bir damla canım, sana kan
Bir damla kansın, bana can

Düşeriz yola birbirimiz için
Aynı yoldaki düşlerimiz için

Gereksizlerin gereğinde kavruldum
Ateş soğuktu

Gündemlerin mihenginde yoruldum
Buz sıcaktı

Sıcak
İçimi soğutmakta
Rüzgarsız ortamda
Gölge kırka vurmakta
Işık bir damla

Kırılmaların ötesindeyim
Öylece seyirdeyim
Ne olmuş, ne olacak diye beklerken
İnsanlığın testindeyim

Zaman; zeytin dalı alıp ortaya çıkmak değil

Özgür düşünüyorum
Etrafımda rüzgârlar
Savuruyorlar

Karşıya bakıyorum
Önümde duvarlar

Hayatı limon gibi sıktım, sıktım
Suyunu içtim

Bütün yalanlarımdan vazgeçtim
Elimde fazla bir şey kalmadı hayret ettim

Ben bu aklımı karanlık köşelerde demlemedim
Alkol, uyuşturucu alıp bilincimi de yitirmedim

Karanlık bir çağda doğup, aydınlığa susadım
Baskılar, zorbalıklar altında, umutla yoldaydım

Akıl düştü fikre
Prangalı köle

Aşk düştü kalbe
Prangalı köle

Yılın başı dediler
Al başını eline kaşı dediler

Ağaçlar kesiliyor diye ortalığı yıkanlar
Kurbanlarda danalara kıyamayanlar
Hindilere, çam ağaçlarına kıyacaklar