Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Deli gönlüm
Uslan artık
Etrafta senden delileri var

Keskin dilim
Uslan artık

Düş yakamdan düşünce
Kim ısınır üşüyünce?

Umutlar yeşerir ağlayan çocuk gülünce
Dünyanın bütün zalimleri ölünce

Güneşin vurduğu yağmur bulutunun rengini tarif edemem
Etrafındaki beyaz bulutların aksine duyguluydu
Sanki aniden boşalacakmış gibi duruyordu
Dağların yeşillikleri üzerine kurulmuş bana bakıyor
Duygulandığımı anlayınca bana gülüyor
Etrafımda hafif rüzgâr

Güneş üstümüzde
Buz gibi sıcak
Hava sıkıntılı
Yağmurlar yağdı yağacak

Bir nefes

Bir deri, bir kemik
Yolda yürüyor
Toprak giyinik
Mis kokuyor
Yağmur yağmasın
Dua ediyor

Kelimenin kısası
Cümlenin kısası
Anlatımın kısası
Vurucudur, etkilidir

Uzunlardan kaçan

İçimdeki kavgaları bitirmek için yola çıktım
Toplumdaki kavgaları bıraktım
Yola koyuldum
Duruldum

Kuşlar, nasıl yaptın diye sordu

Her an ölümle yaşam arasında geziniyorum
Çevremde insanları ölüme gönderenler var üzülüyorum
Kocaman dünyada,
Alabildiğine geniş topraklarda
Niye insan insanı öldürür anlamıyorum
İnsan öldürme felsefesini kabul edemiyorum

“Sinekli bakkal” romanını okuduğum dönemlerde sinekli bakkallar vardı
İlk okulumuzun tam karşısında bulunuyorlardı
Hem de üç tane bakkal yan yanaydı
Çok severdik “Şam işi” dediğimiz tatlıyı
Bakkalın her biri, diğerleri için, “kibrit çöpünden yapıyor” derlerdi tatlıyı
“Sakın ha ondan tatlıyı almayın” diye de bizi uyarırlardı

Kelimelerim yeterli sanıyordum
Bitti.
Her konuda çarelerim var sanıyordum
Bitti.
Çaresizim.
Halsizim