Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Bir dilenci köşe başında
Gelmesi imkânsız oraya
Demek ki bir getiren var

Yönetici yaşar sarayda
Halkı yapıvermiş güya

Yorgunluk güzel şeydir, iyi yolda olursan
Sanki toprak altından yeşeren fidan
Rüzgara, fırtınaya, soğuya, güneşe karşı açan
Fikirden fikre dönüşerek yoğrulan
Bir damla sudan yaratılıp ayağa kalkan
İnsanlık hamurundan nasibini alıp coşan

Dün çarmıha gerildi duygularım
Sağım solum çivilendi
Ayaklarım kan revan
Kalbimin ortasında bir yük
Kanıyor

Kınalar yaktım Mescid-i Aksa için
Ordular yürüttüm Süleyman şah türbesi için
Bilin ben kimim?

Muhatap IŞID olunca ordularıma yürüyün diyen benim
Muhatap İSRAİL olunca kınamalarla yetinen benim

Dağın ardından güneş gülümsüyor
Doğdu doğacak
Işıklarını saçtı saçacak
Yeni bir günü kucaklayacak
Tepeye çıkınca yakacak

Ne gökten elma düştü
Ne ballara arılar üşüştü
Bir yiğit hak yoluna düştü

Bazı şeylerin acısı
Ayrılığın çağrısı

Kırık dökük umutlar topladım
Gün karanlıktı

Çalakalem bir şeyler söyledim
Kulaklar tıkanıktı

Bir devri perişan yaşarım
Umutlarım cebimde dolaşırım
Umarsızlıklara şaşarım

Mevsim sıcakları tavana vurmuş
Çevremiz alev alev, insanlar kudurmuş

“Dünyanın gerçeğinde bir damlayım
Her türlü çelişkime rağmen ayaktayım”

Güneşli, rüzgarlı bir havada
Zeytin topluyorum dışarıda
Rüzgar içime işliyor

Dil döner
İnsan yanar
Zerki nifak
Masuma
Hayat zindanda