Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Eskiden çatıdaki odamın penceresinden doğuya bakardım
Önümde yemyeşil dağ, dağ üzerindeki ağaçları sayardım
Şimdi evimin önüne ev yaptılar.
Pencereden baktığımda komşumun çatısı var
Çatının arkasında başka apartmanlar
Görülmüyor dağlar, ağaçlar

Herkes uyudu yine
Ben ayaktayım
Nöbetçiler niyetine
Daldım gecenin sessizliğine
Yangın içimde
Hıncım riyakâr sözlere

Kuyruğuna basılmış zaman
Tir, tir titriyor

Vicdanı kara insan
Verip veriştiriyor

Her geçen gün düşüncenin gramı yükseliyor
Enflasyon aldı başını gidiyor

Artık düşünmeye çoğu insan ulaşamayacak
Toplum gittikçe düşüncesiz kalacak

Ateşe verdiğin kimin ocağıdır ki?
Ağlayan çocuklar, kadınlar kimin?
Ahı vahlar yükselirken göklere
Gökler düşer mi sanıyorsun yerlere?

Dünya dediğin nedir ki?

Köle duygular
Azgın

Savaş istiyorlar
Şaşkın

Bayramı bayram bilemeyenlere inat bugün bayram edeceğim(z)
Doyasıya, tıka basa, gülüp, eğlenip, yiyeceğim(z) , içeceğim(z)

Dünyayı sömüren batıya hayranlık duygularım(ız)
İnancıma(mıza) nankörlük, ihanet, aymazlığım(ız)
İnsan olma duygularımı(zı) alıp götürmüş gibi

DAMLA

Gözden düşünce damla
Dile söz düşer anla

Buluttan düşünce damla

Güçler dans ediyor
Bazıları alkışlıyor
Bazıları eziliyor
Ezilen halk oluyor…

Güçlerden,

Benden ömrümü isteme
Üç günlük ömrün hangisi vereyim sana

Bırak herkes kendi ömrünü yaşasın kendince
Ne senin ömrün yarar bana
Ne benim ömrüm yarar sana