Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Yanlışlarımı sildikçe
Silindi ömrüm belirsizce

Yanlışlar bana hediye
İnsan olayım diye
Anamdan babamdan

En acı,
En büyük gerçektir..

Yalnızlık,
Duyguların karanlığına
Aklın karışıklıklarına

Bütün sorunları
İnsanlar üzerine
Sar kaç

Hayatın oyunları
İnsanlar üzerine

Tartış kendini
Hesaplaş kendinle

Yapmazsan bunları
Tartışırlar seni
Hesaplaşırlar seninle

Ağaçlar arasında dolaşırken, yapraklardan fısıltı geliyor kulağıma
Aşağılardan kulaklarıma doğru gelen, gürültülü, güçlü, korkunç havlama
Arsız kuşlar tepemde uçuyor, arılar kızgın, sanki çomak sokmuşlar kovana
Ayrık düşlere ulaşıp, ben kendimi kaybedince, ne söyleyebilirim sana?

Aşkın cilvelerine yenik âşıkla maşukun hüznü, güneşin ışıklarına

Politika
Dedi kodu

Medya
Dedi kodu

Çocukluğumuzdan beri hep şunu öğrendik

“Birlik ve beraberliğin yolu bilgiden, bilinçten geçer”

Aksini düşünen var mı? Sorusuna hep hayır dedik
Evet, aksini düşünen yoktu, bilgi ve beraberlik eşittir birlik

Baktım duygularıma
Düşüncelerime aklıma
Etrafımdaki olaylara
Görebildiğim insanlara

Bunlar Rastgele bakışlardı

Put
Peresti
Pışpışlaladım

Çağa
Çığrıştım

Dünyada yaşayan yalan
Acı gerçekti insana dadanan

Yalan tatlı görünüşüyle
Soyundu insan hâkimiyetine