Mehmet Çoban Şiirleri - Şair Mehmet Çoban

Güneşin sıcağı altında
Bunalmış dolaşırken
Ayaklarım altın kumlara
Batıp çıkarken
Ufkumda görünen
Kalabalıklara yürüdüm

Koridordayım
Açık kapıdan
Sesler duydum
İçeriye baktım
Bir hoca
Ders veriyor

Derler ki dostun gerçeği
Söyler kötü de olsa gerçeği
Çuvaldızı vardır dostun elinde
Batırır sürekli yalanlar üzerine

Ama gariptir insanlar,

Okumak,

Yazılanı/yazılmayanı
Yazılan var önünde
Satırların izlerinde
Her biri anlam içinde

Gel sene
Gelmiyor

Gör sene
Görmüyor

Israrcı değilim
Gözlerime, kulaklarıma

Israrcı değilim
Yalancı dünyama

Yolda yürürken
Bunlar beni üzen
Hangi devirde
Yaşıyoruz bilmem
Lafa söze gelince
Mangalda kül kalmıyor

Bir müziğin ruhunda dalıp gittim
Rüzgarın esintisinde eridim
Yapraklar fısıldanıyorlardı
Benden söz ediyorlardı
Derdimi anlamaya çalışıyorlardı
Onlara gülümsedim

İnsan olmayanın aklı yoktur
Aklı olmayanın dini yoktur.
Dini olmayanın aşkı yoktur
Aşkı olmayanın kendi yoktur
Kendi olmayanın bendi yoktur
Bendi olmayanın fendi yoktur

“Önce ben temiz olmalıyım
Sonra temizliği savunmalıyım”

“Yalan üzerine hayat kurup, dünyaya yalan diyenler
Yalanlarını hayatlarından silip, gerçeklere yürümeyenler
Kabahati dünyaya atmakla kurtulacaklar mı?