Mehmet Aydemir Şiirleri - Şair Mehmet Ay ...

Seyret; geçmişini ey fındık yürekli güvercin…

Durgun deniz balığı;
Sen…
Tanrın dan son bir af diledin de; vermez mi sanırsın?
Yaratılıştaki bu Muhteşem-likleri, mucizelerin sahibi O,

Sebepsiz değil Tekâmül…

Hoyratça yağan yağmur,
Merhem olurken taşa, toprağa,
Bir de filizlere umut olurken,
Özünde barındırdığı mineraller okşuyor kök uçlarını,

Geçer Ömür dediğin;
Rabbim insana yaşamı bağışlamış, en özelini vermiş, en kıymetlisini kendinden olanı vermiş ve içinie koymuş…
Toprağı kanla canlandırmış, can katmış, çoğalması için su vermiş bir nefeslik ve emretmiş günü geldiğinde emanetimi alırım diye…
Evet, geçer ömür dediğin; bazen hüzünlü, bazen mutluluklarla, bazen sıkılırsın, bazense sevinçler sunar sana en alasından…
Böyledir yaşam her nefeste bir başka düşler denizinin balığısındır rengârenk…

Düşümün doğusu…

Geçen hafta bu gün,
Elimde çay bardağı,
Karaalioğlu parkında oturmuş,
Seyrederken; gözlerim süzdüğü,

Doğmak ve yaşamak nedir bilir misin…

Önce korkacaksın doğmaktan,
Önce yürek edineceksin misli ve kat kat,
Sonra korkacaksın;
Çekeceklerinin yükünün ağırlığını taşımaktan,

Birleşme anıdır Benliğim…

Ey düşüm,
Bilsen seni ne çok anlatmak isterdim,
İçine girdiğim şu bedene…
Ey ak bölgeden gelen düş,

Neşter yarası yemiş ruh…
Güne gören gözler,
Yol ver;
Ruha gözlerinden çıksın,
Özlemleri var…
İçine sığmayan çocuk,

Kaçamak Tat…

Bugün yorgunluk süzülüyordu gözlerimden,
Gözkapaklarım ağırlaşıyordu sinsice,
Kahvenin tadı ile ayakta kalıyordum,
Tam o anda senin o gözlerin deydi gözlerime…

Karbon düşünceler…

Sıkı bir o kadar ürkek,
Kanatsız, lakin görsen sanki uçacak
Hissede bilinir, lakin görünmez
İz bırakır her bir hücrende,

Nasipten öte…

Halı sermişlerdi varılmamış yollara,
İlklerin adı okunmuşta taa oralarda,
Lale ve gül kokuyordu geçtiğimiz ovalar ardı sıra,
İlk yabangülünü orda görmüştüm.