Medineye Varamadım Şiiri - Uğur Şemen

Yollar uzak kaldı, gücüm yetmedi,
Gönlümdeki acı feryat bitmedi,
Nasip olup kervan bizi iletmedi,
Medine’ye varamadım ağlarım.

Yeşil kubbe hayal oldu gözümde,
Sönmez bir ateş var benim özümde,
Ah u figan gizli her bir sözümde,
Yollarında duramadım ağlarım.

Can Ahmed’im hasret kaldım nuruna,
Kurban olam senin nurlu yoluna,
Boyun büktüm kaderimin zoruna,
Huzuruna varamadım ağlarım.

Aşkın ateşiyle yandım kavruldum,
Mecnun gibi sahrada ben savruldum,
Hasret hançeriyle candan vuruldum,
Gül bağını deremedim ağlarım.

Salat ve selamımı ulaştır cana,
Gönül feda olsun ulu sultana,
Gözyaşımı akıttım ben yana yana,
Muradıma eremedim ağlarım.

Aylar yıllar geçti bitmez bu sızı,
Gurbette karardı ömrün yıldızı,
Gidip göremedim o nur havuzu,
Toprağına eremedim ağlarım.

Uğur der ki bu dert yıktı bu seri,
Aşkınla kaybettim aklı, feneri,
Silemedim sineden bu kederi,
Ravza’nı ben göremedim ağlarım.