Medine Şiiri - Sami Demirkol

Yola çıktım Medine’ye geliyorum,
Yalın ayak kızgın kumda eriyorum.
Ben o eşsiz Ravza’yı çok seviyorum,
Onun nuru ile dolu sağım solum.

Karşındayım artık ben en çok günahkâr,
Yüzüm kara, elimde kalmadı bir kâr.
Bilmem senden başka kimde şefaat var,
Resul’ün yolu benim eşsiz yolum.

Hasretinden yanar durur sana gelen,
Yüküm bağladım, yola çıktım erkenden.
Dostlara gidip vedalaştım geceden;
Rabbime emanet olsun,kızım oğlum.

Her sözün başım üstüne altından taç,
Bu mücrim gönül rızana çokça muhtaç.
Ne olur inayet kapılarını aç;
Kusurunu itiraf eder bu mazlum.

İhramla namaz kıldım,durdum her yöne,
Aklım gitti, mest oldum hep döne döne.
Yolunda şehadet arzum çıksın öne;
Bütün hâlimiz zaten sanadır mâum.
-Samimi