Mechul Şiiri - Yeliz Korkutan

Yine bir akşamüstü, yine sensizliğin gölgesi,
Ruhumda biriken o bitmez tükenmez sesin...
Bir meçhule gidiyor sanki tüm yollarım,
Ne sonum belli, ne de saklı kalan o gizli adresim.

Yıldızlar uzak, ay küskün bu geceye,
Düşlerim bir düğüm, çözülmüyor kederimle.
Bir meçhulün kucağındaı kaybolmuşum ben;
Ne bir el uzanıyor, ne bir iz kalıyor nefesimle.

Sessizlik en büyük yoldaşım oldu bu yokuşta,
Gökyüzü karardı, umutlar asılı kaldı bir boşlukta.
Kimine göre gurbet, kimine göre huzur burası;
Ben ise kendi meçhulümde, sığındım bir yalnızlığa.

Bir meçhuldür yaşamak; bilmeden, sormadan,
Kendi içimdeki o derin boşluğu doldurmadan...
Yine de dimdik duruyorum bu hayatın kıyısında,
Dizlerim kanasa da, sırtım duvara dayalı...
Yıkılsam da her seferinde, küllerimden sessizce doğruluyorum.
İsmim baki kalsa da, ruhum hep o meçhulün ardında.

🖋️💙💙 YK