Maziye Baktım Şiiri - Ramazan Kuzhan

Durdum, düşündüm şöyle maziye baktım
Bazı sayfaları birer birer yırttım attım
Dost bildiğim niceleri için kendimi yaktım
Anlamadım onları doğrusu birazda saftım

Bir zamanlar benim gözümde tektiler
Merhamet tarlama nefret tohumları ektiler
Onlar çoktan öldü bende bit’tiler
Yol verdim vefasızlara birer birer gittiler

Serdim ömrümü bunlar hatrına ayaklar altına
Değiştiler beni acımadan bir pul altına
Çok acılar sineye çektim geçmişin hatrına
Gölgemden başka kimse bulmam baksam ardıma

Az çok ne bulduysanız herkesten yoldunuz
Utanmadan bazen şeytana adres sordunuz
İyiliği kendinizden kötülüğü benden buldunuz
Düz yollarıma türlü engeller koydunuz

Durmadılar menfaat denizinde oltaya yem yaptılar
Can yoldaş bildiklerim bal aşıma zehir attılar
Dertsiz dünyama ne tarifsiz acılar kattılar
Böldüler beni her bir yana parça parça attılar

Çaresizdim pervaneler gibi döndüm durdum
Yandım onlar için dumansız ateşten hep kordum
Bazen niye bu ihanetler diye kendi kendime sordum
Çok mürailer gördüm ben bu hayattan soğudum

Zamanla söz anlatmaktan bittim yoruldum
En güvendiğim anda can evimden vuruldum
Dar günümde dost bulmadım iyi günde halım soruldum
Kırk yıl belim bükük gezdim anca doğruldum

İbret olsun sözlerim garip faniden âleme
Yol bulmasın bu yolsuzlar mutlu haneme
Düşsem olmaz ki acıyan şu benim halime
Sığındım Mevla’ya derman olsun derdime