Ey İnsan Şiiri - Ramazan Kuzhan

Hani kâlû belâ da söz vermiştin Rabbine
Eksiksiz uyacağım ya Rab, diye ahdine
Sana asi olmak ne ki benim haddime
Kılavuz olsun Habibin sıratı müstakime
Hiç durmam, layık olmak için eşsiz sevgine

Bir hiçken var oldun da dünyaya geldin
Ahdine binaen sayısız nimete erdin
Bilmedin kendini, hâlbuki sen zübde-i âlemdin
Bakmadın da ahirete, hep dünyaydı derdin
Ensende ecel, önüne tûl-i emeller serdin

Oysaki zamana yenildin sözünü unuttun
Kulluk etmedin, hep bahaneler uydurdun
Haram helal demedin, midene doldurdun
Durmadın, yüzsüzce hep isteyip durdun
Lakin sayılı ömrünü ne günahlarla soldurdun

Görmedin kendinde hiçbir zaman hata
Koştukça battın, gırtlağına kadar bata
Kulluk yapmadın, diktin gözün cennete kata
Kanaati bıraktın, amelin oldu hep meta
Çekmedin ahiret için bir kez bile cevr-ü cefa

Zamanla durmadın, hayvanlar gibi vahşileştin
Bununla da yetinmedin, bazen esfel-i safinleştin
Hiç ayık gezmedin, bu âlemde hep keştin
Unuttun bak gayeni, güya medeni leştin
Oysa halifem demişti sana, irade-i tekvin

Olmayınca bir hiçsin içinde bir iman cevheri
Hiç bekleme gelmez, sağından amel defteri
Bir kez olsun ıslatmadın gözyaşlarınla seccadeleri
Köle oldun nefsine, hep suçladın kaderi
Bakar mı yüzüne, bu gidişle iki cihan serveri

İrfandan mahrum kalpler erer mi hiç huzura
Debelendikçe battın daima gayya-i çukura
Biliyor musun ağır olacak kıyamette fatura
İstesen de vermez, kimse amelin hatıra
Bari gitmeden güzellikler yaz son satıra

O zaman hiç durma, dön misak-i ahdine
Zerre-i miskalsin, büyüklük senin ne haddine
Kullukta ram ol durma, âlemlerin Rabbine
Yarın geç olmadan dur de, had bilmez nefsine
O zaman hazır ol, kabirde suali münkereyn testine