Kara Demlik Şiiri - Ramazan Kuzhan

Dinle beni sabırla kara demlik
Karardı içimiz, sanki dışın gibi kemlik
Unuttuk vefayı her şeyimiz oldu benlik
Yolu Hüda olana uyar mı kinlik

Sen çayın dök ben derdin dökeyim
Hiç durmam ardın ardına içeyim
Tarifsiz hallarım var ben nideyim
Kapandı dost yolları kime gideyim

Kor ateşlerde yanar için için kaynarsın
Yoksa derdin mi çok durmaz sızlarsın
Bilirim başında eski sohbetler ararsın
Sönmesin dostluklar küllerinden harlansın

Kalmadı sırrımız üryan olduk her şeyden
Edep, hayâ kuş oldu uçup gitti bizden
Ne fayda hedefi bulmayan doğru sözden
Bozuksa maya doğruluk bekleme özden

Biz böyle değildik kötü geldik nazara
Sattık insanlığı üç kuruşluk ahlaksız pazara
Muhabbet fukarası olduk içimde büyük yara
Kalpler öldü, toplu gömdük mezara

Yansın ateşin, hiç durmadan közlensin
Etrafında hoş muhabbetler söylensin
Yol verin iyiliklere, kötülükler gemlensin
Dost meclisinde garip gönüller şenlensin