Mazide kaldın Sevdiğim Şiiri - Töre Hanım

Mazide Kaldın Sevdiğim
​Zamanın durduğu o eski sokakta,
Bir hatıra bıraktım, senden ve benden.
Kilit vurdum artık o sağır oda kapısına,
Seni de çıkardım, yorgun kalbimden.
Üstü kalsın aşkın, hesabı kapattım;
Sen artık sadece mazide kaldın sevdiğim.
​Hani gözlerinde koca bir dünya saklıydı,
Hani gülüşün sabahın en ilk ışığıydı...
Şimdi ne rengin belli, ne de o eski sıcaklığın,
Meğer hepsi ruhumun hüzünlü bir ışığıydı.
Kendi ellerimle yıktım kurduğum o sarayı,
Enkazın altında kalmadım, küllerimden doğdum;
Sen artık sadece mazide kaldın sevdiğim.
​Bir zamanlar adın, nefesimle birdi,
Sensiz geçen her an, ruhuma bir kederdi.
Ama bak, dünya dönüyor, güneş yine doğuyor,
Yokluğun bile zamanla alışılan bir dertti.
Şimdi ne bir sitem var dilimde, ne de bir acı;
Yabancı bir yüz gibi geçip gittin aklımdan,
Sen artık sadece mazide kaldın sevdiğim.
​Sigaramın dumanında seni arardım eskiden,
Her şarkı seni anlatır, seni söylerdi inceden.
Şimdi sessizlik en güzel bestem oldu benim,
Kurtuldum o ağır, o bitmek bilmeyen geceden.
Yollarımız ayrıldı, izlerin silindi toprakta;
Bir daha dönmemek üzere kapandı bu defter,
Sen artık sadece mazide kaldın sevdiğim.
​Vicdanım müsterih, gönlüm ise çok uzaklarda,
Bir fırtınaydı koptu, dindi en son durakta.
Hakkım helal olsun o kayıp senelere,
Ama yerin yok artık bu canlı topraklarda.
Unutulmuş bir isim, eski bir resim gibi;
Tozlu bir albümün en ücra köşesindesin,
Sen artık sadece mazide kaldın sevdiğim.
​Gözyaşım dindi, ferahladı nihayet içim,
Bu senin son veda şarkın, bu son bitişim.
Artık ne adını anarım, ne yolunu beklerim,
Benliğimden söküp attığım en ağır yükümsün.
Kendi yolumdayım artık, gökyüzüm masmavi;
Elveda ey yar, elveda o sahte masal,
Sen artık sadece mazide kaldın sevdiğim.