Gökyüzü mavi,
deniz mavi.
Yakın sanırsın,
oysa arada
sonsuz bir ayrılık.
Gökyüzü mavi, deniz mavi;
ufukta kavuşur sanır insan.
Oysa aralarında
dokunulmaz bir uzaklık,
bizim aşkımız gibi.
Göz görür,
gönül inanır,
gerçek susar.
Ufuk çizgisi
bir vuslat gibi görünür insana.
Oysa ne gök alçalabilir
dalgalara dokunmak için,
ne deniz yükselebilir
gökyüzünün bağrına.
Mavinin iki tonu,
iki uzak sızı…
Ufukta birleşmeleri
bir anlık düş gibi.
Oysa kavuşmak imkânsız,
ayrılık derin sancı;
göğün denize aşkı,
bitmeyen en güzel acı.
Birbirine en yakın
sandığın yerde
başlar en büyük uzaklık.
Göz kavuştu sanır,
gönül inanmak ister;
hakikat sessizce söyler:
Bazı aşklar
yalnızca uzaktan
aynı renge boyanır.
Mavilerde kaybolduk,
ayrı kaderlerde.
Sen göğümde kaldın,
ben denizimde üşüdüm.
Ne gök iner denize,
ne deniz çıkar göğe.
İkisi de mavi kalır,
ikisi de ayrı.
Biz de öyle kaldık;
aynı sevdanın içinde,
hasretin başka kıyılarında.
Gökyüzü mavi,
deniz mavi.
Ufukta kavuşur gibi,
hakikatte hep ayrı.
Kayıt Tarihi : 7.07.2026 12:30:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazen insan, birbirine çok yakın sandığı şeylerin aslında hiç dokunamadığını fark eder. Gökyüzü ile deniz de böyledir. İkisi de mavidir, ikisi de aynı ufukta birleşiyor gibi görünür. Göz onları kavuşmuş sanır; gönül buna inanmak ister. Oysa aralarında dokunulmaz bir uzaklık vardır. Bu şiir, tam da o uzaklıktan doğdu. Aynı renge boyanmış ama aynı kaderde buluşamamış iki varlığın sızısından… Birbirine benzeyen, birbirini tamamlıyor gibi duran fakat hakikatte ayrı kıyılarda kalan iki yüreğin hikâyesinden… “Mavinin İki Tonu”, bazı aşkların kavuşmakla değil, uzaktan aynı acıyı taşımakla var olduğunu anlatır. Göğün denize, denizin göğe duyduğu imkânsız yakınlık gibi; güzel, derin, hüzünlü ve dokunulamayan bir sevdanın şiiridir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!