ZİFİR / NAZ
Bir kapının saklısındaydım
biraz ürkek
biraz acemi
çokça kederli…
Kaç rüzgar sürükledi de
Vurdum rüzgarın yüzüne yalnızlığı
Kaç el değdi de
Yumdum gözlerimi sürgüye
Güneş terk ederken yeryüzünü
Yol çekiyordu gözlerim
Ve gelmiştin
Aşktan kalma bir bahar havasıyla
Dalından kopup gelmiştin
biliyorum
Kokunla araladım kapıyı
Gözlerini gördüm
Işıl ışıldı
Biraz da ıslak
Ay ışığı gibi süzüldün ruhumun derinliklerine
Tam karanlığımı aydınlatacak
bir nefes kadar yakınken
Dokunup iz bırakmadan
Bir gölge gibi,
geride yitik bir sessizlik bırakarak çıktın kapıdan
Gidecek misin yine
zifir karası gecelerin aydınlığına?
Tam da üzerime sinmişken mutluluğun kar beyaz rengi
Adını koyamadım bu ben yolculukların
Bu yolculuklar ve sessizlik
Bir nefes gibi ağır
Bir gölge gibi uzun
Geride sadece ben ve yankılarım kaldı
Ama ben
Kal demeyeceğim bu kez sana
Kalma
Yıldızlar da kaysın satırlarımın arasından
Çektim yeterince
buğday benizli yüzünün nazlarını
Erdal Karadağ
25 Ağustos 2013
Hereke
Kayıt Tarihi : 27.03.2018 03:52:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
