Matem Çığlığı Şiiri - Halil Kumcu

Gök kubbemde bütün kelimelerim öldü,
Yalnızlık vücudumu yakar, dağıtır ve eritir.
Bu bendeki dinmek bilmez kahroluş iniltisi;
Sessizce toprağa süzülür, biter bir bir.

Sanki ansızın altımdan koca yer kaçar,
Sema, bir hışımla başımdan uçar gider şimdi.
Bir hazin ezgi seliyle gelir o garip ses;
Kemanımın o dertli, o titreyen inleyişleri.

Herkese öyle uzağım ki, herkese yabancı;
Gölgem bile artık bir hayaller zinciri.
Kanatları bin yerinden kırılmış bir kuşum;
Düşerim bu kara toprağa, her gün diri diri.

O delik deşik hatıraların soğuk koynunda,
Zavallı hiçlerden oluşur bütün o kelimeler.
Ciğerlerimden yanık ve sıcak sıcak akar;
Bu matem çığlığındaki o son, o kimsesiz sözler.

Bütün limanlar kapandı, söndü son fener,
Beni benden koparıp, mezar diye sana ekleyen.
Kendi içimde boğulduğum bu dipsiz keder;
Artık ne sesimi duyan var, ne yolumu bekleyen.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Kalp, yalnızca sevdiğiyle dolar; geri kalan her şey sadece boşluk.
•Göğsümde bir şehir yıkıldı; enkazından sadece adın çıktı.
•Kelimeler ölünce, suskunluk cellât kesilir.
•Keman sustuğunda, acı kendi notasını yazar.
•Gözlerimden akan yaş değil; yarım kalmış bir hayattır.
•Her veda, içimde bir mezar taşını doğrultur.

29 Mayıs 2020 / Cuma / Ankara