Marangozun Keseri Şiiri - Kasım Kobakçı

Hayli kabaydı, marangozun keseri,
Yontarak işledi, ayın yüzeyini,
Şaşıran dünyaya, tükenişler yansıdı.
Çok solgundu, plazma dehlizleri,
Usulca yok oldu, mum ışıkları.
*
Bir anda, belirginleşti gözleri,
Sırıttı sonra, zafer kazanmış gibi.
Uçuştu, saldırgan karasinekler yine,
Hiç kıpırdamadı yerinden, cesetler,
Sığındı yine, bir yerlere masumiyet.
*
Anında terk edildi, gökyüzündeki ay.