Mahşer Nefesi Şiiri - Mustafa Alp

sen’siz aldığım her nefes mahşer yeri,
bir kalabalık var içimde
kimse kimseyi tanımıyor,
herkes kaçacak bir kapı arıyor kendinden.

adını andığımda
bir yangın başlıyor dilimin ucunda,
söylesem kül olurum,
sussam içimde şehirler yanar.

sen gittin ya,
öyle sessiz değil bu gidiş
duvarlar bile konuşuyor arkandan,
bir bardak su bile
boğazımdan geçerken seni soruyor.

ağzımı bozup küfür edesim var hayata,
ama yakışmıyor sana dokunmuş cümlelere,
ben en çok susarak seviyorum seni
çünkü en temiz yalan
dilin söyleyemedikleridir.

bak,
insan dediğin biraz da korkaktır,
sevdi mi kaybetmekten,
kaybetti mi yeniden sevmekten korkar.
ben ikisini de beceremedim,
ne tam sevebildim seni
ne de sensizliğe alışabildim.

gece dediğin nedir ki,
karanlık değil asıl mesele,
asıl mesele sensiz uyanmak sabaha
ve hala hayattaymış gibi yapmak.

bir gün gelir de sorarsan
geçti mi? diye,
gülerim yüzüne
çünkü bazı şeyler geçmez,
sadece insan
alışmış gibi yapar.

sen’siz aldığım her nefes mahşer yeri,
ve ben
kendi içimde
kıyameti bekleyen tek kişiyim.