Mahşer Yeri Şiiri - Mustafa Alp

gözüme uzak düşenim.
yüreğim mahşer yeri.

seni çok özledim.

adını anınca
içimde eski bir caminin kandilleri yanıyor,
susunca,
bütün şehir karanlığa razı oluyor.

hasret dedikleri nedir bilmezdim.
meğer insan,
en çok dokunamadığına sarılırmış geceleri.
yastık dediğin de
gözyaşının sessiz şahidiymiş.

dünya döndü.
mevsimler geçti.
takvimler eskidi.
ben, seni beklediğim günün yaşında kaldım.

ey gönlüme gurbet olan.
yokluğun öyle büyük ki,
bir ömür sussa denizler,
dalgaların sesi yine senden gelir.

ne kalabalıklar unutturdu seni,
ne kahkahalar.
insan bazen en çok gülerken ağlarmış,
bunu bana senden kalan sessizlik öğretti.

kaderle oturup çok konuştum.
o sustu.
ben sustum.
ikimizin arasında
yalnız senin adın konuştu.

şimdi hangi göğün altında
hangi yıldızın gölgesindeysen,
bil ki burada
her akşam ezanıyla birlikte
adın göğe yükselen bir dua oluyor.

dönmeyeceksen de söyle.
beklemekten vazgeçmem.
çünkü bazı yollar
kavuşmak için değil,
sadakati göstermek için yürünür.

bir gün olur da
rüzgar saçlarına dokunursa,
bil ki iç çekişimdir.
yağmur usulca omzuna düşerse,
bil ki sana varamayan ellerimdir.

ve eğer bir gün
beni gerçekten unutursan.
hiç üzülme.

ben seni hatırlayacak kadar değil,
sana ömrünü adamış kadar sevdim.

çünkü bazı insanlar
bir ömre sığmaz,
bir ömür,
onları özlemeye ancak yeter.

gözüme uzak düşenim.
yüreğim mahşer yeri.

seni çok özledim.

✍️