Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

Ne işkencelerde ne darağacı
Hiç bir kimseye eğilmedim ama
Sevdan cansuyu aşk hayat ağacı
Bir sana eğildim sevgili sana

Seninle sevinir senle kanarım

BİR SARMAŞIK GİBİ AĞIP GİTMEK HAYATA

yüreğimizi tırmalar kendi iç sesimiz
gördüğüm
karunluğumuzla yıkmış
titreyen yaprak kadar narinken

BİR SEBEBİ VARDIR ELBET

Gülden, gönülden derip,
Göklerden, kutsal kitaplardan indirip,
Çocuklarımızın beşiğine kerttiğimiz;
Adıyla yaşasın diye isim ettiğimiz

Gözün mü ķör gönlün mü kör
Bir selamın yok mu senin
Aşkına sevdana dair
Derdin gamın yok mu senin

Geceler buza kestiğim

BİR SELAM VERMEYE GÖNÜL ERİNİR

Hırs ihtiras bir histeri nöbeti
Bir selam vermeye gönül erinir
Herkeste bir telaş aşka vakti yok
Cananı sarmaya gönül erinir

BİR DOST BİZE KIRILMIŞ
Bir dost bize kırılmış
Derdimi bölmez oldu
Bilsem neden darılmış
Halimi bilmez oldu

BİR DOST BULDUM O DA BENDEN YANIKMIŞ

Ben beni aradım yıllar boyunca
Bir dost buldum o da benden yanıkmış
Bir yanım hazanda bir yanım gonca
Âşık kendin(i) dara çeken sanıkmış

Ben beni kaybettim aşkla sevgili
Kaybettiğim beni çöllerde buldum
Sevdamla tutuştu gönül fitili
Ataşta yandım da küllerde buldum

Hasretin özlemin gönlümün payı

Desen ki
Buluşma yerimiz ay, yıldız olsun.
Yeter mi, yetmez

Hani çat kapı gelsen diyorum
Gözlerimiz buluşsa önce

BULUTUN BEN MİYİM

Sen ağla bakalım.
Bulutun ben miyim..
Bilir misin gözyaşların dalıma yaprağıma
Çiçeğime toprağıma doludur