Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

Yiğidi namerdi bu nedir ey yâr
Her yerde sapsarı bir hasret kokar
Doğa ne almışsan dökül der Saki
Ah şu hazan yaprak döken sonbahar

Kar yağar başıma mevsim hazandır

Gece yıldızları bir seyret hele
Koskoca evrende ha var ha yoksun
Gel de gülme senden kim neden korksun
Hangi dağdan görkemlidir bir kale

Diz çöker taparsın korkuya erke

DOĞRUYA HİÇ YER YOK ÖTEDEN BERİ

Dara çekin yüzün hak diyenleri
Daim başköşedir riyanın yeri
Namus ar eder de erdem firari
Doğruya hiç yer yok öteden beri

Doğruyu söylüyorsun da evlat,
Heyhat ki  heyhat,
Ne empati ne de sempati
Doğru söylemiyorsan;

Ondandır bu müşkülat

Döken kim toplayan kim şu dünyayı
Kesif bir yalnızlık ettik elaman
Saçı darmadağın gördüm leylayı
Akşam masamadaki sabahı düşman

Bir nostaljik anı o eski aşklar

Şöyle yatıp dinle hele toprağı
Kimi kan kırmızı kimi mor sarı
Kimi diken kimisi gül yaprağı
Nedir ey sevgili toprağın sırrı

Nedir iyi kötü aşkın katında

Dikeni acıtmaz bülbülü gülün
Seven sevdiğini terk eder mi hiç
Sevdiğince sev de salıver gitsin
Aşkını yârine örk eder mi hiç

Bir yar düşün ki ne emek ne vefa

DİKENİ ÜÇ MEVSİM GÜLÜ BİR MEVSİM

Nidem ulaşılmaz yaylayı nidem
Üç mevsimi özlem yolu bir mevsim
Aşkı cevri cefa leylayı nidem
Dikeni üç mevsim gülü bir mevsim

DİNLEYENDE BİLGELİK SÖYLEYEN ARİF

Bu nasıl güzellik, bu nece sevgili
Dinleyende bilgelik söyleyen arif
Ya şu neyzen ile neye ne demeli
İnleyende incelik üfleyen zarif

Sormayın erenler, halın ne, diye
Hem dilsiz, hem sağır, kör benim işim
Sözü mü geçer anlamaza ölüye
Diriltmekten daha zor benim işim

Ne gelmiş ne geçmiş ne de bir murat