Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

İNSANIZ GÜYA

ekmek dedik kavga
toprak dedik kavga
sevga dedik kavga
su dedik kavga

İNSAN KENDİNİ NASIL OYALAMALI


Ne kadar çırpınırsan çırpın, ne olur;
Her bir canlı ölümlüdür, gün akşamlı.
O kara gün gelir de seni de bulur.

İNSAN KIRINTILARI TOPLARIM YERLERDEN

Nasıl zaman dost düşman belli değil
Ne güzel insanmış eski düşmanım
Dostun da hasmın da diyorlar eğil (yiğidi gerek)
Şimdi düşman dediğime pişmanım

İNSANLAR KISIM KISIM

insan da kısım kısım...
ay kızım
erkek
kadın

İNSANLIKTAN ÇIKTIĞIN O AN VAR YA

Kalbinde kin yüreğinde öfkeyle
Çakmak çakmak baktığın o an var ya…
Gözden gezden arpacıktan canlıya
Yok etmeye kalktığın o an var ya…

İNSAN OLMAK SOYDA
DEĞİL
İnsan olmak soyda değil
Güzellikte boyda değil
Yerde değil göğde değil
Yüreğine bir sor hele

İNSAN SEVDİĞİNDEN AYRILIR AMA


İnsan sevdiğinden ayrılır ama
Kalbinden bir çalıyı çeker gibi
Yüreğine akan bir iç kanama

İŞTE BÖYLE BİR ŞEY BİZİM MEMLEKET

Bir yanda zevk bir yanda ölüm ağıt
Bu nasıl bir ibret neye delalet
Bir yanda gam bir yanda düğün zılgıt
Işte böyle bir şey bizim memleket

İŞTE BÖYLE GELİNCİK

Uç vermiş bir gelinciğe,
Beni iyi dinle, dedi lale.
‘Kış gelir çekilir kanın,
Güz gel gelir dökülür yaprağın.

istersen çiçek aç ister yaprak dök
nasıl sevdiğimi sen bilemezsin
bir kahpe dünya ki gerçek seven yok
bilsen başka hiç bir şey dilemezsin

güzüm yok ne malda mülkte servette