Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

buz gibi harami eller dolaşır yârin döşünde
nefesi kan kokan sırtlan gülüşünde
sevişiriz kan kokulu ellerimizle
bir lokma ekmeğe kirlenir sevdiğin
bir şiddetinde depremde yerle bir
sürünür yerde hani sağlam dediğin

Kırmış olmayayım hazzın(ı) şevkini
Alt alta yazdım bir yaprak etmedi
Ölçtüm biçtim servetini zevkini
İki metre kare toprak etmedi

Kimi nezakettir sebilce akan

OĞLUM BAK GİT …
Yavrun yavuklun kanıyor be anam bacım
sense tarak mı ararsın.
Kızım bak git
Yüreğimiz yanıyor be hacım
Sen de sakalını mı tararsın.

ÖĞRENECEKSİN OĞUL ÖĞRENECEKSİN

Dedik ki insanın bir olsun içi dışı
Hani ne kaygı ne korku ne de gözyaşı
Öyle bir gülmeli ki çocuklar,
bulutlar yırtılmalı orta yerinden…

Sen istesen oynar yerinden dünya
Korkuların kesmiş yolunu senin
"Öğretilmiş çaresizliğin" var ya
Bağlamış elini kolunu senin

Görmeden gücünü nasıl tanırsın

ÖMÜR BE CANIMIN İÇİ

Ömür be canımın içi
Sek sek oynayan çocuk
Bazan çığlık atar
Bazen sessiz akar habersiz

ÖMÜR BİR NEFESTİR NEYİN İÇİNDE

Ömür bir nefestir neyin içinde
Son boğumdan sonra yiter de gider
Gönül bir kafestir sevgin içinde
Aşk gelip kapıda yatar da gider

ÖMÜR BİR SERMAYE AMA BİLENE

Ömür bir sermaye ama bilene
Aşk olsun geleni görebilene
Aşk olsun bir lokmasını bölene
Ne mutlu aşk ile sevdayla gülene

Sanki yaz yağmuru ömür dediğin
Gökkuşağı gibi solup gidersin
Aynı su değil ki nehir dediğin
İçinde bir damla olup gidersin

Bu günlerin sonu gelmez mi sandın

ömür kısa ama ne de çok iş var
bilmem ki yeter mi yetmez mi zaman
de ki bir ömre ne kadar şey  sığar
neye tamam desem bakarım noksan

kim bitirmiş öyküsünü de hele