Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

KİM BİLİR

eline alıp da kokla toprağı
bilsen neler döküldü toprağa bir bir

kaç güzelin eli yüzü sesi

KİM BUNLAR? Sen? Ben? Yoksa O mu?

Onlar ki
Hani devrimlerin, kurtuluşların;
Kâşiflerin, buluşların;
Hani Bedrettinlerin;

KİM ÇIKAR YAYLAYA BORANDA KARDA

Kim çıkar yaylaya boranda karda
Bahara dursaydın konup göçerdim
Çiçek kalır mı ki acı rüzgârda
Ayazın dinseydi çiçek açardım

KİM DEMİŞ İŞ YOK DİYE

kim demiş iş yok diye
hem eşşeğe hatta ata ite
istihtam çok bu memlekette
bunu diyen ya namuslu ya hayta

KİM DEMİŞ İŞ YOK YETER Kİ İSTE

istersen hırsız ol, istersen çete
her yeteneğe her kabiliyete
edem, istihdam çok bu memlekette
kim demiş iş yok yeter ki iste

KİME TESLİM OLMUŞ A CANIM SEVİ

Ayaza poyraza dursun çiçeğim
Hangi bahar gelmez delâlım hayat
Mavi gözlerinde gördüm bebeğim
Seherde karanfil gül dalım hayat

Kime yakın desem çıkarına kârına
Nasıl gitmesin ki bir insanın arına
Her gün çekilirken gönül kendi darına
Minnet mi edeyim hak dururken kuluna.

aşk masalda kaldı ne Şirin ne Ferhat yok

KENDİ ACILARINDA BİR MAHPUS YÜREĞİM

Bir bilseydin kimlerden yara aldığımı
Hüznü karaya vuran okyanus yüreğim
Elinkisi, yanında bir çizik kalırdı
Sevginin mahzundur meyus yüreğim

KENDİMİ YOK SAYDIM BİR CANAN İÇİN

Kendimi yok saydım bir canan için
Harcanan da benim ziyan da benim
Bakma güldüğüme dost düşman için
Hüsran da ben oldum isyan da benim

KENDIM KENDIME YÜK OLUR GIDERIM

Sırtımda haşarı huysuz bir çocuk
Kendim kendime yük olur giderim
Cahil cesaretli gücün kurbanı
Kendim kendimde yok olur giderimღ