Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

Seni oturtmuşken gönül tahtıma
Aklına geldiğinde mi varım ben
Razi ol diyorsun neyse bahtıma
Terkedildiğin zaman mı yârim ben

Bir acı sözünle dağılır gönlüm

Bir dinle ey can hele
Aklınla yen öfkeni
Gittiği yola bele
Kim netsin kin ekeni

Pazarda tilki postu

Aşkı sevda bilsen kaç kapı açar
Hak kapısına sığmaz eğri adem
Kör gönülde ne gül biter ne açar
Doğru cevap doğru soruyla madem

Riyan değil aşkın sevdanın dili

Yoksula canisin varsıla gani
Güleceğin  olsun ey kahpe felek
Senin de sonun var sen de bir fani
Bileceğin olsun ey kahpe dünya

Yoluna güvenen cevri cefada

ALAMAM KENDİMİ

gördüm ki
gülüşü güzel gönlü güzel
kaşı güzel gözü güzel
dişi güzel yüzü güzel

AL BENİ GÖTÜR
Tam güzçiçeği sırası
Alda beni güze götür
Bir göz at iki söz arası
Al beni yıldıza götür

AL ÇOCUKLUĞUNU KUCAĞINA


ertelenmiş cinayetlerdir sabrımız
yüreğimiz köksüz korkuların esiri
hasretimiz bir yasak meyva

Hiç sorma
İşim başımdan aşkın ama
Yine sen  girdin aklıma

De hadi
Al da gel gözünü gönlünü

Al eline mızrabını be ozan
Öyle bir dolu ki bu zayîsi yok
Hasretim şiirdir vuslatım hazan
Bu derdin ölçüsü bir sayısı yok

Nedir ki ömrün evveli ahiri

Anamur deyince
Bir muzdan ve yazdan gelen umut;
Bir de Abdulkadir Bulut gelir aklıma.
Muzumuzun rakibi Cikita;
Bulut’umuzun hasımı haydut, hırsız ve hayta.
Birini yaşatan şiirindeki bilgi, yiğitlik ve sevgi;