Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

DALA DÜŞER GÜL TUTUŞUR

Türkümüz sevdadan yana
Söze düşer dil tutuşur
Sevgi deriz inadına
Saza düşer tel tutuşur

İNSAN VARDIR OĞUL

İnsan vardır oğul dağlardan yüce
Dimdik kurur gider bir çınar gibi
‘Ben geldim! ’ diyendir çökünce gece
Sanırsın ay bulutu yarar gibi

AKIP GİDELİM SEVGİLİM

Yüreğe alıp sevgiyi
Çekip gidelim sevdiğim
Yatağındaki su gibi
Akıp gidelim sevdiğim

Her hesabı kitabı
Yakıp gelsem ne dersin
O duvarı harabı
Yıkıp gelsem ne dersin

Ömrümün baharında

DÜŞKÜNÜZ BİZ AMA NEYİN DÜŞKÜNÜ

Düşkünüz biz ama neyin düşkünü
Aşkla dopdoluyuz ömrün her günü
Yakıp kül etmişiz nefsin köşkünü
Hırsın kör atından inmeden olmaz

DOKUNSAM GONCA SÖYLESEM ŞİİR

Ne zaman
Martıları havalanmış bir deniz görsem
Gönlüme gün vurur
Işıklar toplarım ufuklarından

GÜLE YAKIŞASIN OĞUL

Eli elindeyse yârin
Güle yakışasın oğul
Öyle ince öyle narin
Bele yakışasın oğul

GÜLMEK İSTER DELİ GÖNÜL

Yar yanağından goncayı
Yolmak ister deli gönül
Dört yapraklı o yoncayı
Bulmak ister deli gönül

HA BU GÜN HA YARIN NE FARK EDER

Madem sonu yokluk soyka dünyanın
Ha bu günde ha yarın ne fark eder
Yanağında gül açarmış Leyla’nın
Aşk dediğin bir yaranı kırk eder

SEN BENİM SEVDAMA YAR OLAMAZSIN

Biz adımızı
Dağlardan
Köklü kayalardan
Kuşlardan çiçeklerden