Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

İNSAN VARDIR OĞUL

İnsan vardır oğul dağlardan yüce
Dimdik kurur gider bir çınar gibi
‘Ben geldim! ’ diyendir çökünce gece
Sanırsın ay bulutu yarar gibi

AKIP GİDELİM SEVGİLİM

Yüreğe alıp sevgiyi
Çekip gidelim sevdiğim
Yatağındaki su gibi
Akıp gidelim sevdiğim

DALA DÜŞER GÜL TUTUŞUR

Türkümüz sevdadan yana
Söze düşer dil tutuşur
Sevgi deriz inadına
Saza düşer tel tutuşur

GÜLE YAKIŞASIN OĞUL

Eli elindeyse yârin
Güle yakışasın oğul
Öyle ince öyle narin
Bele yakışasın oğul

GÜLMEK İSTER DELİ GÖNÜL

Yar yanağından goncayı
Yolmak ister deli gönül
Dört yapraklı o yoncayı
Bulmak ister deli gönül

HA BU GÜN HA YARIN NE FARK EDER

Madem sonu yokluk soyka dünyanın
Ha bu günde ha yarın ne fark eder
Yanağında gül açarmış Leyla’nın
Aşk dediğin bir yaranı kırk eder

SEN BENİM SEVDAMA YAR OLAMAZSIN

Biz adımızı
Dağlardan
Köklü kayalardan
Kuşlardan çiçeklerden

SALAKLIĞIN SONU MU VAR

Cahil söyler bilge susar
Her konuda ahkâm keser
Söz değil de nefret kusar
Salaklığın sonu mu var

YERDE BİR GÜL GÖRSEM YAR GELİR BANA

Alıç ağaç iken dökülüverir
Aşkını sakınan kar gelir bana
Hasretlere kalan yağ gibi erir
Bülbülün figanı zor gelir bana

TOPLANACAK NE ÇOK IŞIK VAR TANRIM

gel hadi
nevruzlayalım şu bebeğin yüzünü
kokusuz kalmasın
sonrasını düşünme