Mahmut Nazik Şiirleri - Şair Mahmut Nazik

BAZEN SUSMAK

bazen susmak ne ağır bir eziyet
öyle bir yüklenir ki hasmına
yel vurmuş yeşil
kanayan karanfil

BAZEN YAZIK BİR SESSİZLİĞE DÜŞERİM

Bazen yazık bir sessizliğe düşerim
Hani altımdan çekilir bir sehpa
Öyle hissiz bir yalnızlık döşerim
San cehennem kapısında bir kahpe

BEBEKLER TÜKÜRSÜN YÜZÜNE

hangi birleşimin israfısın bilmem ki
sözün anneden dualar
yolun düşkün davalar gibi
sen çarkın entel fahişesi

Hakkın dergâhında aşkı okursun
O devirler çoktan bitti bekleme
Gönül tezgâhında aşkı dokursun
Seni kör nefsine sattı bekleme

Deli gönül söyle kimi beklersin

de hadi bir iyilik yap kendine
bu son çiçektir kokladığın belki
bakarsın ki yeller eser yerinde
sol yanındaki yokladığın belki

üstüne tireyerek kolladığın

BELKİ BULURSUN AMA

Dediklerin çıktı aynen
Kala kaldım hiçliğimnen
Tüm yaptıklarıma rağmen
Bir şeyler kaldı mı sende KORONIS

BELKİ DE İÇİNDEKİ O KAYIP ÇOCUĞU BULURSUN


bir müzikte
belki bir heykeli
belki de bir oyunu izlerken

Belki seviyorsun ama bu değil
Yalnız kurt olurum çökertme beni
Köleden yar olmaz deme ki eğil
Issız yurt olurum yok etme beni

Üstümüze çöken hal susmaların

BEN AŞKIMLA GİDERİM MAHŞER YERİNE

sen ibadetine
sen kudretine
sen servetine sığın
ne gam

BEN AYNI BEN

Ben, aynı ben;
Can, aynı can;
Beden, aynı beden;