Çocukluğumuzda cam bilyeler yuvarlardık
Duvarların üstünde gezerdik
Oyuncaklarımız olmazdı
Kendimize yeni yeni oyunlar bulurduk
Ceplerimize sapan taşları doldururduk
Sapanı tutmaktan avuçlarımız terlerdi
Çocuk bana sorma
Cevaplarını vermek kolay
Değil
İnsan olarak doğduk ama
Farkında değiliz kendimizden
İnsan olmak kolay
Sokakların kaldırım taşlarında üşütüyorum
Gönlümdeki sensizliğin papatyalarının
Yetişmesini
Kirli parmaklarımın arasında dolaştırıyorum
Sensizliğin özlem karelerini
Saçma sapan sözlerle gökyüzüne doğru
Dalından kopan sararan yapraklar gibi
Ömrümden sensizliğini kopardım
Durgun bulanık akarsular gibi
Yüreğimde sevdanı durgunlayıp bulandırıp
Güne bıraktım
Kaderin gözlerimin altına attığı çizikler gibi
Çocukken
Ne zaman büyüyeceğim
Diye düşünürdüm
Koskoca gömlekleri
Ayakkabıları giyerdim
Babamı yansırdım gölgesinde yürürdüm
Çocuklar
Eskiden benim hayallerim vardı
Tomurcuğu açmamış bir gül gibi
Uykuma girmeyen düşlerim vardı
Zamanla onları tükettim
Ve
Yürek sıkışmasıyla kelimeler kekeliyor
Yutkunmalarım canımı yakıyor
Ellerim soğuk dudağım çatlak
Okudum kitaplar silik okunmuyor
Odanın bir kenarındaki oyuncaklar
Yetim öküz halde bekliyor
Çocuklar ölüyor
Açlıkla ve kurşun la
Uykusuz hayaller de
Gülüşüklere karışıyor
Solmuş rüyalar
Tabutlara sığmıyor
Çok yaşayanda az yaşayanda
Katmazsan ömre güzel bir seda
Atma bir kulaç boşa dünyada
Soğuk nefesi aran yaşamda
Zevk öpüşünü estirme tufana
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!