Radyomdaki şarkıların sesi çıkmıyor artık
Düşlerim kurudu kırıldı
Sonsuz hayallerimin sonu geldi
Hatıralarım bu gece yıkık
Bulutlara gözyaşlarım karıştı
Düşüncelerim çıkmaz sokaklara girdi
Bu gün hayatımın anlamına rest çektim
Kâğıdı kırıştırıp yırttım kalemi kırdım
Hüzün çekmeli anıların üzerini çizdim
Bu güce yaşamak için nedenim yok
Ölümün sınırındayım
Vakit tamam gölgeler sert
Kesin ve de yalın
Saatler durdu
Işıklar bir bir söndü
Kuşlar kanat çırpmayı
Bıraktı
Saat on iki
Sensizlik hayallerimi karanlığa bıraktı
Sokak lambası sızıları rüyalarıma bırakıyor
Hasretin esintisi gecenin rüzgarını durduruyor
Gözyaşlarım bedenime sinen özlemi yakıyor
Elimde resmine bakıyorum, nefesimde soluyor anılar
yine sabah olmuş
boyun bükük umutlar kırık
ve yine gözlerde yollarda
anılar hayalleri sarıyorlar
yarınlar perişan ve bitik
rüyalarda söyleniyor
Sabahın ışıkların vurmasıyla
Yüreğime durdu hasretin
Anılarım daldı gitti yollara
Yıkılıyor özlemimin ayna köprüleri de
Gözyaşlarımın kelimelerimi ıslatmasıyla
Sabah’ın üçünde kalktım
Koştum kâğıt, kaleme
Önce gözlerini çizeyim
Sonra sana öyle
Bir şiir yazayım diye
Ama olmadı gözlerim
Sabah ışıklarıyla aydınlansın umutların
Avuçlarına dökülsün sevdaların
Terlesin anılarınla
İçten içe taşsın hayallerin
Sana ilki damla gözyaşın kalsın
Her sigarayı çekişinde dumanıyla
Ey sevdiğim
Sadece bak
Gözlerin değsin Ömrüme
Isıt hayallerimi
Sadece gel
İstersen sus konuşma
Rüzgârın fısıldamasıyla
Papatyanın yaprağını dökmesiyle
Dilimin ucundaki çığlıklarımla
Yüreğimden kopan hasretini yakan kelimelerle
Seni seviyorum
Özleminle kağıda diz çöken kalemimle
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!