Mahir Başpınar Şiirleri - Şair Mahir Baş ...

Dil sükûta bürünüyor,
Sözde ahenk olmayınca.
Güzel, çirkin görünüyor,
Kalpte sevgi kalmayınca.

Seven ümit ile yaşar,

Bir dost bana şiir yazıp gönderdi
Bülbülün konduğu güle benzetmiş
Güzel dostluğunu önüme serdi
Menzile açılan yola benzetmiş

DİL VERMİŞ BANA

Çıktım Şar Dağı’na yanımı attım
Kapattım gözümü daldım Elbistan
Hayaller kurmanın zevkini tattım
Saatlerce öyle kaldım Elbistan.

Ne üstünde duman, ne sisin vardı

Şar dağını çınlatır, kınalı keklik sesi,
Elbistan Pınarbaşı, yel vurur eser başı.
Nağme olur dökülür, eksilmeyen neşesi,
Elbistan Pınarbaşı, altındır toprak taşı.

Cennet nehirlerinden Ceyhan nehrinin gözü,

ELİF

Gülistan da açan, "al"ın "sarı"nın
Bize uzattığı dalsın be Elif
Yaradan’dan Lütüf minik arının
Özenle yaptığı balsın be Elif.

Kaptırdım gönlümü şiir okurken,
Dil vurdu, sen vurma vurulmuşum ben.
Daha açılmamış taze domurken,
Gül vurdu, sen vurma derilmişim ben.

Ben kendi halinde yaşayan kuldum,

EMEKLİ OLMADAN

Uzun yıllar ekmek yedik su içtik
Gelin arkadaşlar helalleşelim
Nice zorlu yoldan engelden geçtik.
Gelin arkadaşlar helalleşelim.

İki bin yirmi dört muştuyla geldi,
Geldi de sevinçler kursakta kaldı.
Üç gelecek derken, bizden beş aldı,
Keşke olmasaydı emekli yılı.

Ben sandım ki cepler para dolacak,

Bilirim yürekler yakan yangını,
Elden bir şey gelmez emmi çaresiz.
Yoksulu kül eder yakmaz zengini,
Dayılar nerede? Emmi çaresiz.

Evini terk etmiş bizde yatıyor,

Kaçışı yok, kırbaç puştun elinde,
Vurdukça vuruyor emmi ne yapsın
Gelmişi geçmişi küfür dilinde
Sordukça soruyor emmi ne yapsın

Su üstüne saman gibi çıkanlar