Mâh-ı Lâhût Şiiri - Aykut Kınay

Çağırdığım günlük açıldı bir an,
En derinden gelen sese yürüdüm.
Harflerin dansında yanan kendime,
Yükselen dumanın rengine baktım.

Gökyüzüne doğru uçtu sözlerim,
Hep yabancı, belki de mahcup izim.
Bulutlara kurdum salıncağımı,
Gölgelere döktüm savrulan günü.

Ömür dediğimde geldi yanıma,
Sarıldı bedenim sonsuz bir anda.
Nefesim kapladı bütün semayı,
Bir menzil kuruldu, gönülde kaldı.

Ufuklara vardı o mâh-ı lâhût,
Yüreğimde sustu eski bir yankı,
İçimde çözüldü düğümlü kader,
Varlığım arındı sessizce şimdi.