Liman Bekçisi Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Kendini kaptan sanırsın, pusulan şaşmış çoktan,
Kendi gölgende kaybolmuş, habersizsin fırtınandan.
Taştan surlar örmüşsün de gönlüne bir kapı yok,
Zafer diye anlattığın, aslında büyük bir yok.

Evlat gider, dostlar gider, alkışlar da susar bir gün,
Geriye kalan aynalarda görünür gerçek yüzün.
Kürsülerden hüküm kurmak kolay gelir insana,
Ama vicdan mahkemesi işlemez hiçbir yasana.

İskele babası olmuşsun, liman sana emanetmiş,
Ne gelen kalmış yanında ne giden sana küsmemiş.
Herkese yön gösterirken kaybetmişsin yönünü,
Bir makamın gölgesine satmışsın dününü.

Sert bakışla büyür sanma otoritenin ağacı,
Kökü sevgi olmayanın kurur en güçlü tacı.
Kale dediğin şey bazen yalnızlığın diğer adı,
İçeride tek başına nöbet tutar kibir tadı.

Sanırsın ki hesap bitmiş, son söz çoktan söylenmiş,
Oysa tarih sessiz yazıp hükmünü çoktan vermiş.
Çünkü baba olmak başka, sahip olmak başkadır,
Yürek yıkan her zafer, aslında en büyük zarardır.