Kuyudan Ateşe Şiiri - Arda Okşakli

Eski harflerle yazılmış aşk,
yağmış kar memleket dağlarına.
Soğuk bir aralık akşamı;
burası biraz garip, öldürmüyor, yaşatıyor.
Yormuyor, özletiyor:
sesini, kokunu,
aşkla bakan bir çift gözü.
Elleri, ayakları prangalı,
sürüyorlar darağacına.
Bırak kanım aksın,
yazılsın şiirler kitabın arka sayfalarına.
Bazılarının dudakları ben kadar ağırdır,
düşeni kaldırmaz.
Yusuf’un kuyusundan,
İbrahim’in ateşinden…
Şerri bilinmez, öfkesi biçilmez,
sesi kesilmez ihanetin.
Bölünür uykuları,
yeniden sen aranır başka yüzlerde.