Kutup Yelleri Şiiri - Kasım Kobakçı

Kutup yelleriyle, sarsıldı çağlar,
Buzul tepesinde, eridi yağlar,
Karanlık gecede, parlıyor kandil,
Zalim fırtınalar, yürekler dağlar.
*
Kutup ışığıyla, aydınlanır tan,
Sert esintisiyle, donar kızıl kan,
Karanlık göklerde, süzülür o can,
Göğsümü deliyor, üşüten tufan.
*
Pusula şaşarsa, fırtına rehber,
Uzak ufuklardan, getirir haber,
Karanlık gölgeler, silinir biter,
Menzile ulaşır, kervan beraber.
*
Şimalden çıkarak, esiyor serin,
Dondurur suları, göllerin derin,
Karanlık basınca, parlayan ışık,
Üstüne çöker, o karlı yerlerin.
*
Kutup parıltısı, karanlık aşar,
Coşkun esintiler, sınırda taşar,
Fırtına dinmeden, durulmaz sular,
Buzul tepesinde, ordular koşar.
*
Ayaz gecelerde, donuyor eller,
Uzak iklimlerden, esiyor yeller,
Şimal fırtınası, vuruyor sertçe,
Buzul tepesinde, susuyor diller.
*
Karanlık göklerde, kandiller sönmez,
Sert bora vursa, hiç inancı inmez,
Kutup fırtınası, sarsar bedeni,
Zalim fırtınalar, esmeden dinmez.
*
Kutup ufukları, bembeyaz tüller,
Soğuktan sararır, dikilen güller,
Yüksek zirvelerde, erimez karlar,
Buzlu diyarlarda, savrulur küller.
*
Rehber ışığıyla, bulunur yönler,
Karanlık bitince, aydınlık günler,
Sert tufanlarıyla, esiyor gökler,
Fırtına bitince, parlıyor dünler.