Kutlu Ateş Şiiri - Kasım Kobakçı

Karanlık dağlardan kutlu bir ateş taştı,
Bütün çobanların derdi dağları aştı,
Bu sıcaklık geniş ovalara ulaştı,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
O çakmak yanınca bütün karanlık biter,
Ateş yanınca bacalardan duman tüter,
Bu ılık sıcaklık bu köye her an yeter,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
Köyün bilgesiyle sarp yamaç nefes aldı,
Güneş doğdu sandık gönüller ışık aldı,
Giden kara kıştan sadece anı kaldı,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
Sert taşa sürterken elleri ateş vurdu,
Aydınlık gelince kurtlar kuşlar oturdu,
Gelen tatlı bahar rüzgarları durdurdu,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
Dağın yamacında o tatlı poyraz esti,
Ateşin şavkı koyu karanlığı kesti,
Bilgenin çakmağı bitmeyen gür nefesti,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
Karlar eriyince dereler coşup aktı,
Çoban da çakmakla karanlığı bıraktı,
Güzelim ormana sımsıcak ateş yaktı,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
Bozkırın kalbinde umut tohumu sürdü,
O hırçın kışları uzaklara götürdü,
Toprak ana güldü çiçeklerini ördü,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
Karlı tepelerde yepyeni bir yol oldu,
Baharın güneşi yüzümüze nur doldu,
Solmuş ağaçların yaprakları can buldu,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
Bu köye çakmaklar taptaze kucak açtı,
Odunlar yanınca göklere ışık saçtı,
Obanın üstünden bütün bulutlar kaçtı,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
Buz tutan yapraklar yemyeşil renge döndü,
Kötü fırtınalar birden bire hep söndü,
Ateşi görenler kırlarda neşe gördü,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
Köylünün yüzünü tatlı bir huzur sardı,
Herkesin kalbinde yepyeni ümit vardı,
Ateşin gür sesi bozkırları uyardı,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
Çocuklar ateşin etrafında toplandı,
Uyuyan tohumlar topraklardan uyandı,
Bu derin ormanlar taze renge boyandı,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
Karanlık geceye taze bir güneş kattı,
Çobanlar yaylada dertsiz kedersiz yattı,
Buzlu doruklardan gülen bir umut aktı,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
Ağaçlar yeşerdi taze meyve getirdi,
Kuruyan dalların kederini bitirdi,
O kör çakmak bize de huzuru yetirdi,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
Susayan geyikler dereden sular içti,
Göçmen kuşlar ise karlı dağları geçti,
Toprak ana bize en güzel rengi seçti,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
Bozkırın üstüne ılık rüzgârlar soktu,
Herkesin karnı tok, kimsede dertler yoktu,
Bu gelen bereket denizler kadar çoktu,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
Köyün ahalisi güzel şenlikler yaptı,
Çobanlar yorulup biraz yamaçtan saptı,
Umut dolu kalpler bu taze nuru kaptı,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.
*
Herkesin yüzünden keder yavaş silindi,
Çakmağın değeri köylerde çok bilindi,
Umutlar yeşerip koca dağlara bindi,
Bunu görmeyenin ocağı çabuk sönsün.