Gökyüzünde süzülen o hür kanatlara bak,
Ne bir tohum ekerler, ne sürerler bir toprak.
Rızık endişesiyle bükülmez hiç belleri,
Mevla’nın sofrasından rızıklanır dilleri.
Sabah boş çıksalar da, akşam kursakları tok,
Onların aleminde rızıktan yana gam yok.
Koca dünya mülkünde her canlıya kefil O,
Kurda, kuşa, karınca, her nefese vekil O.
Uçsuz buçaksız gökte rızkı veren Yaradan,
Seni mahrum koyar mı, sil o ye’si şuradan?
En şerefli varlıksın, sanma ihmal edilir,
Vakti gelince elbet, her kapı sana gelir.
Kuşlar kadar tevekkül, kuşlar kadar güven duy,
Seni yaratan Rabbe, tam bir teslimiyet duy.
Rızkı veren Allah’tır, rızık O’ndan hediye,
Sultanı bilen gönül, muhtaç olmaz kimseye.
Kayıt Tarihi : 2.05.2026 18:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Günün yorgunluğu ve yarınların telaşı zihnimi iyice daraltmıştı. Pencerenin kenarına geçip dışarıyı izlerken, gökyüzünde telaşsızca süzülen kuşlara takıldı gözüm. O an içimde bir şimşek çaktı: Bu kuşlar ne bir tohum ekiyorlardı ne de hasat edecekleri bir tarlaları vardı. Ne bir ambarları vardı ne de yarına dair kaygıları... Buna rağmen her sabah neşeyle kanat çırpıyor, kursakları dolu bir şekilde yuvalarına dönüyorlardı. Onların rızkına Allah kefilken, "Seni mi ihmal edecek?" sorusu bir yankı gibi kalbime düştü. İnsanoğlu olarak her şeyi kendi omzumuzda taşıma kibrinden sıyrılmam gerektiğini anladım. İşte bu şiir; o pencere önünde, kendi acziyetimle kuşların tevekkülü arasındaki o muazzam farkı gördüğüm anın bir itirafı olarak döküldü mısralara.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!