Kurt postundaki çakal

Dost dedim, omuz verdim,
Sen fırsat kollayan bir gölgeymişsin.
Yüzüme gülüp elimi sıktın,
Arkamı dönünce hançeri bileylemişsin.

Adamlık dilden değil,
Dar günde belli olur.
Sen menfaat bitince değişen,
Rüzgârın önündeki yaprak oldun.

Düşman karşımdaysa saygı duyarım,
Çünkü ne olduğunu saklamaz.
Ama sen dost maskesi takıp,
İhaneti marifet sanacak kadar küçüldün.

Unutma...
Aslan yarasını sarar, yoluna devam eder.
Çakal ise hep artıkları bekler,
Çünkü kendi avını çıkaracak yüreği yoktur.

Bugün arkamdan konuşanlar,
Yarın yüzüme bakmaya utanacak.
Ben yürümeye devam edeceğim,
Siz ise birbirinizin gölgesinde kaybolacaksınız.

Bana verdiğin en büyük ders şu oldu:
Her el uzatan dost değildir.
Bazı insanlar tokalaşırken bile,
Parmaklarının arasında ihanet saklar