Sensiz Bayram Şiiri - İbrahim Kasapkara

Bayram geliyor ama içimde bayram yok,
Sokaklar süslenmiş, kalbimse paramparça çok.
Herkes sevdiklerine sarılırken bir bir,
Ben yokluğuna sarılıyorum, içim titrer her an ağır.

Şekerler dizilmiş, kahveler hazır bekler,
Senin ellerin yok ki kapıyı açan ilk sefer.
O eski bayram sabahı kokusu yok artık,
Sensiz her şey eksik, her şey yarım, her şey artık.

Hatırlar mısın, saçımı okşardın usulca,
“Bayramın kutlu olsun” derdin gözlerime baka baka.
Şimdi aynaya bakıyorum, gözlerim dolu dolu,
Bir sen eksiksin, bir sen… gerisi yalan dolu.

Bayramlıklarımı giysem ne fayda şimdi,
Sen yokken renkler bile solgun, dünya dindi.
Ne tatlılar tatlı, ne kahkahalar gerçek,
Yüreğimde koca bir boşluk, adı sensiz geçecek.

Kapın çalmıyor artık, sessiz o eski ev,
Duvarda hatıraların, içimde tarifsiz bir dev.
Bir bayram sabahı daha sensiz doğdu güneş,
Ama içimde hep akşam, hiç bitmeyen bir ateş.

Mezarına gelir miyim bayram sabahı erken,
Belki rüzgarla saçımı okşarsın derken.
Toprağın altında bile hissederim sevgini,
Ama sarılamam işte, bu yakar içimi.

Herkes “bayram” der, ben sadece susarım,
İçimden senin adını bin kere sayarım.
Dualarım sana, gözyaşım bana kalır,
Bayramlar sensiz olunca insan biraz eksik kalır.

Bir eksik sandalye sofrada sessiz durur,
Kimse fark etmez ama kalbim orada vurur.
Senin yerin boş değil, dolmaz da hiçbir zaman,
Ne bayram ne zaman… geçmez bu ayrılık, inan.

Ah babaanne, sensiz bayram nasıl bayram olur?
İçimde bir çocuk ağlar, sesi içime dolur.
Ne zaman gülecek olsam gözlerim seni arar,
Her mutluluğun ucunda bir hüzün saklı kalır.

Bayram geliyor ama ben hâlâ dündeyim,
Senin olduğun o eski günlerdeyim.
Bir gün yine kavuşuruz diye avunurum,
O zamana kadar seni kalbimde taşırım…