Kucaklamak Toprağı Şiiri - Gökhan Öztosun

Ben seni bir kadın diye sevmedim;
sen, kaderin arşınını omzunda taşıyan kalender bir ihtimaldin.
Hepsi aynı cümlenin
henüz affedilmeyi bekleyen harfleriydi…
Toprakla kucaklaşmadan bir kaç dakika öncesinin…

Adın bile bir başkaldırıdır;
kendimden daha büyük bir hakikate
açılan kapıyı ürkerek aralamaktayım.
Ateşin kalbinde sen,senin kalbinde ben
Toprakla bütünleşmek için arayıştayım…

Ey görünmeyen Bahçıvan—

Kalbimizi !
düşmanlık büyüten topraklardan sök.
İnancı !
kimsenin üzerine doğrultulan bir parmak olmaktan çıkar;
susuz bir yolcunun
avuçlarında çoğalan su eyle.
bizi,
birbirimize sarılırken bulsun.
Toprakla bütünleşip olduğumuz yere dönünce…