Köyden Turhal’a Şiiri - Sadık Kocabaş

KÖYDEN TURHAL’A
Bir sürü çocuktuk Turhal yolunda,
Köyü adımlardık mahlep belinde.
Çeyizler yunurdu yunak yerinde,
Tokuç seslerini duyamaz olduk.

Çayır çimenlikte bilye oynardık,
Mavi boncukları kuma katardık.
Cam lamba ardında hayal kurardık,
Zaman hançerini vurdu bizlere.

Yeşil bağ kurumuş, çayırlar çökmüş,
Ömür tarlasına hüzünler ekmiş.
Gelinler gurbetin yasını çekmiş,
Eski ocakların külü savrulmuş.

Videoda kasetli filmler açtık,
Cüneyt'ten güç alıp dünyaya saçtık.
Bodrum katlarında çocukça koştuk,
Nice aslanların kolu kırılmış.

Havuzun suyunda yosun akardı,
Çığırgan bağında göğe bakardı.
Analar hasretle bizi beklerdi,
Zamanın suları tersine akmış.

Çalıdan çırpıdan süpürge çattık,
Korkuyla kapıda her gün ağlattık.
Üç numara traşla mektebe gittik,
Gurbet ateşimizi hâr ile yakmış.

Tozluyol yolunda toza dalardık,
Çökelek yufkayı katık kılardık.
Biz hamburgere hep dudak bükerdik,
Gençliğin o masum bendi yıkılmış.

Kuzuyu sürüde öne katardık,
Obada kuşluğun vakti yatardık.
Odunu çırayı derde satardık,
Şimdi can evimiz kökten sökülmüş.

Şeker Fabrikası, pancar zamanı,
Römorka yükleyen bilir cefamı.
Tarlanın başında tüten dumanı,
Amele kulların başında dönmüş.

Kınalar yakardık bayram ederdik,
Lastik ayakkabı yola giderdik.
Tüm şehri gezip de şeker dererdik,
Eski dostların da yüzü sararmış.

Göz göze geldik mi ömür verirdik,
Nazlının boyunu yolda görürdük.
Biz böyle sevdayı sevda bilirdik,
Şimdiki çağın da sabrı tükenmiş.

Toprak küstü gayrı, kuyu kazıldı,
Erozyon çölünde mezar yazıldı.
Fırtına savurdu, bağlar bozuldu,
Gurbet Kalemsiz Şaire vuslat getirmiş…